امروزه همه ي کسب و کارها چه دولتي و چه خصوصي ، چه انتفاعي و چه عمومي . . . همه در معرض انواع مختلفي از بحران ها قرار دارند. اين بحران ها دايره اي وسيعي از اتفاقات و بلاياي طبيعي (زلزله ، سيل . . . ) گرفته تا آتش سوزي ، افشا ، سرقت يا تخريب اطلاعات کليدي ، شيوع بيماري هاي عفوني ، اعتصابات کارگري ، بحران هاي مالي و حتي فعاليتهاي تروريستي را در بر مي گيرند.

اگر چه شناسايي ، ارزيابي و کاهش ريسک هاي مختلف جزيي از خط مشي هاي شرکت ها و سازمان هاي مختلف است ، ليکن هر نهاد اقتصادي و غير اقتصادي به منظور تداوم بقاء سازمان ، انجام ماموريت سازمان (علي الخصوص نهادهاي دولتي و عمومي) و همچنين کاهش صدمات و هزينه هاي ناشي از بحران هاي مختلف ، ناگزير به تمرکز بر روي مرحله ي پس از وقوع بحران هستند.

استاندارد ISO/IEC 22301:2012 شناخته شده ترين مدل پياده سازي مديريت تداوم کسب و کار” – مديريت بحران هاي سازماني – است که رويکرد اصلي آن آماده سازي سازمان ها براي مقابله با انواع بحران ها و تضمين بقاء آنهاست .

دوره هاي مختلف مديريت تداوم حيات سازماني (از آشنايي تا سرمميزي) مي توانند نيازهاي مختلف شرکت کنندگان را در اين حوزه تامين و افراد مختلف را بسته به نقش آنها براي پياده سازي اثربخش و رو به بهبود اين نظام آماده سازند.